Effe bijtanke...

Iedereen, ikzelf in het bijzonder, staat versteld van het tempo waarin ik opknap na de operatie. Dat begon al in het ziekenhuis; ik mocht bijvoorbeeld al vrij snel van bed af om naar de wc te kunnen gaan, ik was niet misselijk van de narcose, kon daardoor al vrij snel weer wat eten en drinken met als gevolg dat het infuus ook al snel weer uit mijn arm mocht. Lekker hoor.
Verder heb ik mij echt wel gedeisd gehouden in dat ziekenhuisbed. Ik lag alleen op een kamertje. Nadat ik 's morgens al vroeg geholpen was, heb ik de rest van de dag vooral veel geslapen.
De volgende ochtend mocht de drain er uit en kon ik naar huis. De schoonmaakster was geweest in de tijd dat ik in het ziekenhuis lag. wat een kadootje om in een schoon huis thuis te komen en in een fris bed te stappen. Eenmaal thuis lekker bankhangen en via sms en facebook mijn eigen kringetje op de hoogte brengen.

De dag erop, zaterdag, voelde ik me enorm fit en uitgerust. Ik durfde het aan op de fiets even naar het centrum te gaan en een boodschapje te doen. Wat een verschil met de vorige operatie! Ik besloot meteen verder plannen te maken om 's avonds nog naar Haarlem te gaan. Mijn zus Gerrie zou zondag drie benefiet-voorstellingen als zandtekenaar geven waarvan de opbrengst bestemd was voor mijn actie van Alpe d'huZes. Toevallig was mijn zwager zaterdags in de buurt en kon ik een lift krijgen, altijd gezelliger en comfortabeler dan een treinreis.
Zus Gerrie was druk met alle voorbereidingen en ik kon heerlijk bij hen mijn gemak houden. De volgende ochtend kwam Hans ook naar Haarlem en samen togen wij naar het oude schuilkerkje waar alles plaats zou vinden. Ik ontving gasten, verkocht de kaartjes, ontmoette mijn andere zussen en hield bij elke voorstelling een inleidend praatje.
Ik stond er versteld van dat ik zo kort na de operatie mezelf al weer zo goed kon voelen! Het werd een mooie en bijzondere middag die bovendien 500 euro voor het goede doel opbracht.
Op dat soort momenten is het leven een groot geschenk.

Ja, ik was wel moe toen ik 's avonds weer thuis was, ook nog even gekookt had en onze hoogbejaarde buurvrouw had geholpen de cv- ketel weer aan de praat te krijgen.
Dus vandaag doe ik niks. Dat voelt sloom, maar ook prima.
Het mag en het moet, ik ben immers nog aan het herstellen...

Nog even dit....

Morgen is het zo ver: de - wat mij betreft laatste- operatie aan mijn borst. Het is wel goed zo. Ik zou nog een tepelreconstructie kunnen laten doen, maar voor mij hoeft dat niet zo. Dat zou opnieuw gesnij in mijn lijf betekenen en dat mag wat mij betreft nu wel klaar zijn.
Mijn leidinggevende heeft in samenspraak met de bedrijfsarts besloten dat ik voorlopig maar eens een maand de ziektewet in moet. Vorige week overviel dat nieuws me nogal, je wilt immers dat het goed gaat, dat je er van af bent. Maar inmiddels heb ik er wel vrede mee. Een collega zei net aan de telefoon: Zie het als een kadootje. Dat is de beste optie!

Ben nu nog even een lijstje aan het afwerken met dingen die ook nog even moeten voordat....
De boodschappen zijn al gehaald. We zullen de komende dagen wel gaan overleven!

Pas op de plaats

En zo vliegen de dagen en zelfs weken voorbij.... Is het al bijna drie weken geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb? Het gaat echt snel. En er gebeurt ook zoveel.
Kort na het schrijven van het vorige bericht, liep ik mezelf enorm in de blaren; zelfde schoenen, zelfde goeie sokken, maar toch. Ook op mijn werk lijk ik mezelf af en toe voorbij te hollen; er moet alsmaar zoveel en wellicht leg ik de lat daarmee voor mezelf ook te hoog. Een goed gesprek met mijn leidinggevende loste al een hoop op. En dat ik met mezelf afsprak dat ik maar eens even niets hoefde. Geen wandeltraining en achteraf ook geen schuldgevoel daarover.
Gisteren ging zelfs mijn buik op de loop, met als gevolg dat ik zowat de hele dag geslapen heb.
Het zijn allemaal van die momentjes om even een pas op de plaats te maken. Rust in de tent, rust in mijn lijf en rust in mijn hoofd....

Vandaag was ik ook weer voor een drie-maandelijkse controle bij de specialist. 's Morgens bloed prikken, 's middags op consult. De uitslag t.a.v. De chronische leukemie is gunstig: voor het eerst sinds de chemotherapie zijn de waarden van leukocyten en lymfocyten gedaald! Dat geeft de burger moed.

Over anderhalve week, op donderdag 4 april, ga ik weer onder het mes voor de laatste operatie aan mijn borst. Een kleine operatie waarbij de tijdelijke prothese, de zgn tissue-expander, vervangen wordt door de definitieve siliconenprothese. Ik heb goede hoop dat het allemaal wel mee zal vallen, maar ik moet ook rekening houden met het herstel.
Pas op de plaats dus. Na 4 april nog twee maanden de tijd om me echt te gaan voorbereiden op mijn bergavontuur....

Sport, Sporter, Sportst

Het afgelopen weekend stond voor mij vooral in het teken van sport.

Vrijdagochtend ging ik naar Tilburg, daar zit een sportmedisch centrum, waar ik de verplichte sportscreening heb gedaan om aan Alpe d'huZes mee te mogen doen. Ik kwam er goed uit. Volgens de keuringsarts is mijn conditie en fysieke gesteldheid zelfs genoeg om de berg op te kunnen fietsen. Maar ik houd het dit jaar toch bij wandelen. Misschien volgend jaar? Zou wel heel stoer zijn....

Zaterdagochtend ging ik, zoals gebruikelijk, sporten

Zondagochtend was er een speciale extra training van Tacoyo, een zgn. XL-training, die nu voor de 4 e keer op rij wordt georganiseerd om Alpe d'huZes te sponsoren. Binnen de sportschool is een echtpaar, Johan en Annelies, dat voor de vierde keer meedoet op de fiets. Annelies gaat dit jaar niet meer fietsen, maar wel als vrijwilliger en masseuse. Johan gaat weer voor zes beklimmingen, wat in mijn ogen toch een wereldprestatie is.
Er waren maar liefst 160 deelnemers aan de XL-training. Van mijn werk waren er ook 5 collega's die meededen en eentje had zelfs haar man meegenomen.
Er werd royaal gedoneerd en vanuit de organisatie van Tacoyo Nederland werd er nog een schepje bovenop gedaan. Totale opbrengst 1903,- !! Geweldig!
Een deel daarvan zal naar mijn actie overgemaakt worden, het grootste deel mag naar de actie van Johan, omdat hij sowieso een veel hoger streefbedrag heeft dan ik.

Met deze donatie erbij heb ik mijn streefbedrag al gehaald!
Het is zo fantastisch wie er allemaal doneren en vooral al die positieve reacties. Het stimuleert mij enorm. De zon schijnt, tijd om mijn wandelschoenen aan te trekken en een stuk te trainen....

Jodelahitieeee!

Noodlot

Het kan soms zo gruwelijk hard toeslaan, dat noodlot...
Een week geleden overleed Wieteke, meisje van 10 jaar, dochter van goede bekenden, vrienden uit mijn toneelnetwerk.
Het grijpt me zo enorm aan. Als je mij zou vragen wat het allerergste  is wat mij in mijn leven zou kunnen overkomen, dan is het wel het verliezen van mijn kind.
Nee, doe me dan nog maar een potje kanker. Dat klinkt cru, ik weet het, maar zo voel ik het wel.

Script

Vanmiddag heb ik de laatste hand gelegd aan mijn script voor mijn voorstelling waar ik al eerder over schreef. Als ik het ga spelen, zal het uiteraard nog wel bewerkt gaan worden, komt er muziek bij en doet de regie hopelijk wonderen om er een mooie en boeiende voorstelling van te maken.
Eind van het jaar wil het stuk op de planken hebben en hopelijk op veel plaatsen gaan spelen, zodat het geld gaat opleveren voor Alpe d'huZes volgend jaar.
Hans heeft als eerste het stuk gelezen. Natuurlijk riep het bij hem de nodige herinneringen op en was hij daar ook door geraakt, maar tegelijkertijd zag hij ook voor zich hoe je bepaalde scenes zou kunnen vormgeven.
Ik krijg er zin in!
Deze voorstelling wordt een spannende episode in mijn leven...

Dapper Door!

Eindigde ik het vorige bericht met dat ik niet zo dapper zou moeten gaan, in no-time is er alle reden om dapper door te gaan: Ik ga meedoen aan Alpe d'huZes! Op de valreep.
Ik ga de beroemde berg op wandelen.
En nu ben ik van alles in werking aan het stellen om sponsors te vinden.
Vorige week zette ik een berichtje op facebook en dat leverde al spontaan een aantal donaties op.
Vanmiddag heb ik via de mail een hele grote groep mensen aangeschreven en ook daarvan is er nu al de eerste toezegging binnen. Natuurlijk hoop ik dat er veel mensen zullen gaan reageren.
Ik heb zelfs al twee giften gekregen van mensen die ik niet eens ken! Daarnaast is er een toezegging gedaan door de sportschool waar ik twee keer per week train (Tacoyo). Zij sponseren al 4 jaar twee andere mensen die voor Alpe d'huZes fietsen en organiseren daar een speciaal evenement voor en mijn actie mag dit jaar in de opbrengst mee delen.

Alle positieve reacties zijn hartverwarmend en geven me een enorme stoot energie.
Dapper Voorwaarts
Dapper Doorwaarts
Dapper Opwaarts!